Modern Hayatta Kime Çalıştığımızı Anlatan Köleye Hizmet

Köleye hizmet kavramı üzerinden modern iş hayatı, alışkanlıklar ve yanlış öncelikler üzerine esprili ve düşündürücü bir hikâye.

Köleye Hizmet

Sabah alarm çaldığında Murat’ın ilk düşündüğü şey “bugün ne yapacağım” değildi.
“Bugün kime yetişeceğim?” idi.

Çünkü Murat’ın hayatında tuhaf bir düzen vardı:
Kendisi özgür sanılıyordu ama programı başkaları yazıyordu.
Toplantılar, mesajlar, bildirimler…
Hepsi sırayla ona emir veriyordu.

Bir gün arkadaşlarından biri şaka yaptı:
“Sen köle misin?”

Murat güldü ama sonra düşündü.
Kime hizmet ediyordu gerçekten?

Patrona mı?
Telefona mı?
Alışkanlıklara mı?
Yoksa kendi kurduğu rutine mi?

İşte tam bu noktada “köleye hizmet” kavramı doğdu. Çünkü Murat, aslında köle olmadığı halde, köle gibi yaşayan şeylere hizmet ediyordu:
E-postalara, bildirimlere, yapılacaklar listesine.

Sabah kalkınca ilk iş telefona bakıyordu.
Gece yatarken son iş yine telefona bakıyordu.
Arada yaşadığını sanıyordu.

Bir gün elektrikler kesildi.
İnternet gitti.
Telefon şarjı bitti.

Ve Murat ilk defa şunu fark etti:
“Benim patronum prizmiş.”

O gün dışarı çıktı, yürüdü, kahve içti, insanlarla konuştu.
Kimse ona acil mail atmadı.
Kimse onu toplantıya çağırmadı.

Hayat ilk defa “sessiz mod”a alındı.

Murat eve döndüğünde karar verdi:
Artık köleye hizmet etmeyecekti.
Yani kendisini köleleştiren şeylere.

Tabii bu karar ertesi gün bozuldu.
Çünkü alışkanlıklar, özgürlükten daha inatçıdır.

Ama en azından artık biliyordu:
Sorun patron değildi.
Sorun saat değildi.
Sorun telefondaki kırmızı bildirim sayısıydı.

Bu hikâye aslında bir isyan hikâyesi değil.
Bir fark etme hikâyesi.

Ve belki de şunu söylüyordu:

İnsan bazen özgür olmadığını, sadece kime hizmet ettiğini değiştirince anlar.

Murat hâlâ çalışıyor.
Hâlâ telefonu var.
Hâlâ toplantılara giriyor.

Ama arada kendine şunu soruyor:
“Ben mi yaşıyorum, yoksa listem mi yaşıyor?”

İşte köleye hizmet tam olarak budur:
Özgür olduğunu sanarken, alışkanlıklara çalışmak.